Στις αρχές Μάρτη, ο υπουργός Παιδείας, Ε. Στυλιανίδης παρουσίασε στη σύνοδο των πρυτάνεων τον πρότυπο Εσωτερικό Κανονισμό μαζί με ένα πρότυπο τετραετή αναπτυξιακό προγραμματισμό και τους νόμους για την έρευνα και τα μεταπτυχιακά. Ουσιαστικά απείλησε ότι κάθε ίδρυμα θα πρέπει να εφαρμόσει το νέο νόμο πλαίσιο «γιατί αλλιώς δεν έχει χρηματοδότηση» για το νέο ακαδημαϊκό έτος.
Ο Εσωτερικός Κανονισμός προβλέπεται από το νόμο «Γιαννάκου» και ουσιαστικά καλείται να παίξει το ρόλο του «ιμάντα μεταφοράς» των αλλαγών μέσα σε κάθε πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα μεθοδεύει την τιμωρία κάθε απόπειρας κινητοποίησης από φοιτητές και καθηγητές.
Συγκεκριμένα, αυξάνεται η απαραίτητη διάρκεια των εξαμήνων από 11 εβδομάδες σε 13, προκειμένου να κατασταλεί κάθε απόπειρα κατάληψης ή απεργίας κάτω από το βάρος να χαθεί το εξάμηνο. Επιπλέον, θεσμοθετούνται πειθαρχικά συμβούλια φοιτητών και καθηγητών, οι αρμοδιότητες των οποίων στοχοποιούν όποια ενέργεια ξεφεύγει από τον «προορισμό» του στενού «εκπαιδευτικού-ακαδημαϊκού πλαισίου» και που «παρακωλύει άλλα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας». Στην πραγματικότητα αφορά τις καταλήψεις, τις παραστάσεις διαμαρτυρίας στις Συγκλήτους, ή οποιαδήποτε δράση αμφισβήτησης, ενδεχομένως και τις Γενικές Συνελεύσεις (ως διαδικασία που διαταράσσει το «ακαδημαϊκό έργο»).
Ούτε η εντατικοποίηση των σπουδών απουσιάζει –κάθε άλλο. Στοχεύοντας στο να αποκλείσει όσους φοιτητές πρέπει να εργάζονται και να καθυστερούν τις σπουδές τους, προβλέπει τη διαγραφή μετά την παρέλευση 2ν χρόνων, όπου ν τα ελάχιστα όρια σπουδών. Μάλιστα, πλέον σε κάθε σχολή θα υπάρχουν μαθήματα με προαπαιτούμενα (μαθήματα «αλυσίδες»), παρατείνοντας παραπάνω τον αναγκαίο χρόνο για να πάρεις πτυχίο. Πόσο μάλλον, όταν η διάρκεια της εξεταστικής μειώνεται σε 3 εβδομάδες. Μαζί με το μαστίγιο, πετάγεται και το καρότο λίγων «θέσεων μερικής απασχόλησης» για όσους φοιτητές έχουν ανάγκη εργασίας, ενώ για όσους «παρουσιάζουν αποδεδειγμένα μεγάλη ανάγκη» προβλέπονται «άτοκα εκπαιδευτικά δάνεια» με επιδοτούμενο επιτόκιο από το κράτος. Εννοείται πως η δωρεάν σίτιση και στέγαση για όλους, περνάει στα ψιλά!
Παράλληλα, κάθε φοιτητής θα δικαιούται τόσα συγγράμματα όσα και μαθήματα, από μια λίστα που θα καταρτίσει κάθε τμήμα, ενώ οτιδήποτε δεν περιλαμβάνεται σε αυτή και είναι απαραίτητο για τις εξετάσεις θα πρέπει να το πληρώσει από τη τσέπη του. Επίσης, κάθε μάθημα, εκτός από διδακτικές, θα έχει και πιστωτικές μονάδες, ανάλογα με το πόσο εκτιμάται ότι θα πρέπει να «τρέξει» ο φοιτητής για να το περάσει, οδηγώντας τον σε ένα ατέλειωτο κυνήγι «μορίων» για να πάρει ένα «δικό του», ατομικό» πτυχίο.
Βασικός άξονας του Εσωτερικού Κανονισμού είναι η αξιολόγηση (εσωτερική και εξωτερική) που θα βάζει τη διαρκή πίεση για εφαρμογή της θέλησης της αγοράς μέσα στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, ενώ παράλληλα θα εισάγει έναν κανιβαλιστικό ανταγωνισμό ανάμεσα στα ιδρύματα για το ποιο θα πάρει την κρατική χρηματοδότηση. Επιπλέον, σε πάρα πολλά σημεία αναφέρεται ξεκάθαρα ότι στον οικονομικό σχεδιασμό πρέπει να περιλαμβάνονται επενδύσεις (!) και «προσέλκυση χρηματοδότησης από τρίτες πηγές…». Για τη διασφάλιση της εφαρμογής των δύο παραπάνω, θεσμοθετείται η θέση του «Γραμματέα ΑΕΙ» ο οποίος, όπως ο μάνατζερ μιας επιχείρησης, θα εξελίσσεται σταδιακά στον άνθρωπο που «εξασφαλίζει» την επιβίωση του πανεπιστημίου και θα «μεσολαβεί» με το Υπουργείο και τους επιχειρηματίες.
Τέλος, περιγράφεται αναλυτικά η εκλογή των Πρυτάνεων και των Προέδρων με καθολική συμμετοχή των φοιτητών και όχι με εκλέκτορες των παρατάξεων, οδηγώντας την εξάρτηση του φοιτητή από τον καθηγητή του. Πρόκειται για την πρώτη ρύθμιση που προσπάθησαν να εφαρμόσουν και μάλιστα με το μανδύα της «απόλυτης δημοκρατίας», ενώ ουσιαστικά οι πελατειακές σχέσεις καθηγητών και παρατάξεων γίνονται ακόμη λιγότερο ορατές όσο η διαδικασία γίνεται πιο απολίτικη. Ήδη όπου αποπειράθηκε να εφαρμοστεί συνάντησε αντιστάσεις από την πλευρά των φοιτητών και της ΠΟΣΔΕΠ, δείχνοντας ότι οι δυνάμεις για την ανατροπή της επίθεσης στην εκπαίδευση είναι υπαρκτές.
Δημήτρης Μπάρκας, Υ.Δ. Παντείου