ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!
Μετά την ψήφιση του «νόμου Γιαννάκου» η κυβέρνηση ακολούθησε την τακτική αποσπασματικής εφαρμογής διατάξεων του νόμου αυτού, όπως και του νόμου για τη «διασφάλιση ποιότητας», αξιοποιώντας την ύφεση των κινητοποιήσεων και της δυναμικής του αντιπαράθεσης.
Βρισκόμαστε σε φάση ολοκλήρωσης της αναδιάρθρωσης της ανώτατης εκπαίδευσης. Οι ρυθμοί της «μεταρρυθμιστικής» επίθεσης δεν είναι χαμηλότεροι από την περσινή χρονιά, αλλά χαρακτηρίζονται από επικοινωνιακή διαχείριση με μυστικότητα κινήσεων χωρίς περιττές προκλήσεις αλλά με τα ίδια αποτελέσματα, την υπερψήφιση νομοθετημάτων από την κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή αλλά μειοψηφία στο λαό.
H ως τώρα αναδιάρθρωση
Επιγραμματικά οι επιμέρους νομοθετικές παρεμβάσεις είχαν τα εξής αποτελέσματα προς την κατεύθυνση ακύρωσης δημοκρατικών συλλογικών κατακτήσεων:
- Αυταρχικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης, με τον «νόμο Γιαννάκου».
- Διατήρηση της υποχρηματοδότησης των Δημόσιων Πανεπιστημίων, εισαγωγή των κανόνων της αγοράς και του «ανταγωνισμού», μετατροπή των ΑΕΙ σε επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών κατάρτισης, της πανεπιστημιακής παιδείας σε εμπόρευμα, των φοιτητών σε πελάτες και των μελών ΔΕΠ σε πωλητές, με: 4ετή επιχειρησιακά προγράμματα, συμβόλαια, εισαγωγή μάνατζερ, δίδακτρα, αγοραία «αξιολόγηση» (που δεν έχει σχέση με ποιότητα),
- Ευτελισμός και διάλυση των πανεπιστημιακών σπουδών (με τη θεσμοθέτηση του συστήματος Μπολόνια και τους κύκλους σπουδών, μέσω ECTS και τον φάκελο δεξιοτήτων ή συμπλήρωμα διπλώματος, των ΙΔΒΕ)
- Διατήρηση χαμηλού επιπέδου κοινωνικών παροχών στους φοιτητές (με ανεπαρκέστατη φοιτητική μέριμνα, σίτιση, στέγαση, συγγράμματα).
- Διατήρηση του κρατικού ελέγχου στα ΑΕΙ (με τις διορισμένες διοικήσεις σε 4 ΑΕΙ, το ΕΑΠ και το νεοσύστατο ΔΙΠΑΕ)
- Ουσιαστική αφαίρεση της έρευνας από το Πανεπιστήμιο (με τη μη χρηματοδότησή της, σύμφωνα με το νομοσχέδιο για την έρευνα).
- Ουσιαστική ακύρωση της ακαδημαϊκής αυτοδιοίκησης και ευτελισμός του ρόλου των πανεπιστημιακών δασκάλων: Παρέμβαση στις εκλογή και εξέλιξη των πανεπιστημιακών, υποβάθμιση της ακαδημαϊκής ελευθερίας στην έρευνα (νομοθέτημα για την έρευνα) και τη διδασκαλία με ευτελισμό του ρόλου τους (ποινές, «αξιολόγηση», χαμηλοί μισθοί με επιδόματα και συντάξεις κάτω του ορίου άλλων εργαζομένων, παγίωση των ελαστικών μορφών και σχέσεων εργασίας - συμβασιούχοι διδάσκοντες ΠΔ 407/80).
Μετά από αυτά τα αντιεκπαιδευτικά, αντιδημοκρατικά και αντισυνταγματικά νομοθετήματα δεν θα απομένει παρά η θεσμοθέτηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων Κ.Ε.Σ. και των κολεγίων ως φορέων μεταλυκειακής εκπαίδευσης και κατάρτισης ισότιμων προς τα «εξαθλιωμένα» και υποβαθμισμένα ΑΕΙ της χώρας (με την ενσωμάτωση οδηγίας ΕΕ 36/2005) και η υπαγωγή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στις συνθήκες εμπορίας υπηρεσιών (ΠΟΕ – GATS). Η πράξη αυτή θα είναι μια καθαρή παραβίαση του άρθρου 16 του Συντάγματος και το τέλος του Δημόσιου – Δωρεάν – Δημοκρατικού Πανεπιστημίου.
Μετά την υγεία και τα λιμάνια ήρθε η σειρά της παιδείας, στην αρχή της ανώτατης και στη συνέχεια της μέσης. Αναμένονται κι εκεί σαρωτικές αλλαγές αν υιοθετηθούν οι προτάσεις Βερέμη, του... νεοδιορισμένου προέδρου του ΕΣΥΠ. Η «αξιολόγηση» και η ιδιωτικοποίηση, ο μάνατζερ και οι εποχικοί εργαζόμενοι θα συμβάλουν στην ολοκλήρωση της εκποίησης της δημόσιας δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Η ΠΟΣΔΕΠ στην απόφαση της 23-02-08 αποφάσισε δράσεις, σε συντονισμό με τις άλλες συνιστώσες του κινήματος παιδείας για μια ενημέρωση της πανεπιστημιακής κοινότητας και της κοινωνίας, σε βάθος. Η κινητοποίηση ομάδων πρωτοβουλίας μέσα στην κοινωνία, όπως με το άρθρο 16, και ο συντονισμός τους με τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και τους φοιτητές, μαζί με τις εκδηλώσεις εντός Πανεπιστημίου, είναι οι μόνες που μπορούν να δώσουν τη δυνατότητα να αποτραπούν αυτές οι «μεταρρυθμίσεις». Ακόμη κι αν ψηφιστούν δεν θα νομιμοποιηθούν στη συνείδηση του ελληνικού λαού.
Γιάννης Μαΐστρος, αναπληρωτής πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ
Τα μεταπτυχιακά
Στο νομοσχέδιο για την έρευνα δημιουργούνται οι θεσμικές προϋποθέσεις για την ίδρυση «μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών», χωρίς ακαδημαϊκό έλεγχο εκτός Πανεπιστημίων, τα οποία θα τα παραγγέλλουν φορείς του δημοσίου αλλά και ιδιώτες! Δηλαδή δημιουργείται το ενδο-επιχειρησιακό Πανεπιστήμιο (Corporate University, ή Πανεπιστήμιο Χάμπουργκερ!) το οποίο θα προσφέρει κατάρτιση σε εργατικό δυναμικό για την απόκτηση πολύ εξειδικευμένων δεξιοτήτων, για λογαριασμό επιχειρήσεων, και φυσικά δεν θα έχουν σχέση με έρευνα και παραγωγή νέας γνώσης. Ως τώρα οι μεταπτυχιακές σπουδές είναι αδιαίρετο τμήμα του έργου ενός Πανεπιστημίου.
Στο προσχέδιο για τα μεταπτυχιακά, προβλέπονται σημαντικές πράξεις εμπορευματοποίησης και ιδιωτικοποίησης των σπουδών, αλλά και ακύρωσης της ακαδημαϊκής αυτοτέλειας και αυτοδιοίκησης των Πανεπιστημίων:
- Το Υπ. Παιδείας, και δι’ αυτού η κυβέρνηση, θα αποφασίζει ποιοι είναι οι «επιστημονικοί τομείς προτεραιότητας» (!) για τους οποίους θα υποδεικνύει την ίδρυση προγραμμάτων μεταπτυχιακών σπουδών, θα τα «προκηρύσσει» και θα τα χρηματοδοτεί, από τον τακτικό προϋπολογισμό. Αντί λοιπόν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να κάνουν χορηγίες στο δημόσιο Πανεπιστήμιο (;), το κράτος θα διαθέτει δημόσιο χρήμα για να μην ξοδεύονται οι κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις!
- Συμπληρώνεται η ιδιωτική συμμετοχή με τα δίδακτρα των φοιτούντων, που για πρώτη φορά εισάγονται θεσμικά στην ως τώρα δωρεάν δημόσια ανώτατη εκπαίδευση!
- Επεκτείνονται τα υπάρχοντα και δημιουργούνται νέα Ερευνητικά Πανεπιστημιακά Ινστιτούτα (ΕΠΙ) τα οποία αναμένεται να... παραλάβουν όλη την ως τώρα αυτόνομη πανεπιστημιακή έρευνα, ίσως εκτός της μηδενιζόμενης βασικής, και να συντονιστούν με τα ερευνητικά κέντρα και τους πόλους καινοτομίας (που προβλέπει το Ν/Σχ για την έρευνα), και να συνάπτουν συμπράξεις με ιδιωτικές εταιρίες κ.λπ.
- Στα προγράμματα αυτά επιβάλλεται η αγοραία «αξιολόγηση» («εσωτερική» και «εξωτερική»)και προκειμένου να ιδρυθούν ή να παραταθεί η λειτουργία τους θα πρέπει να αποδείξουν τη «βιωσιμότητά» τους με οικονομικούς όρους. Καμία αναφορά δεν γίνεται στην κοινωνική χρησιμότητα ή αναγκαιότητα!
- Θεσμοθετείται η μαύρη εργασία των μεταπτυχιακών φοιτητών με την υποχρεωτική συμμετοχή τους στο εκπαιδευτικό έργο.
- Δίδεται, ως κίνητρο, η δυνατότητα στους διδάσκοντες πανεπιστημιακούς να αυξήσουν τις αποδοχές τους με τη διδασκαλία σ’ αυτά τα προγράμματα, ενώ σήμερα αποτελεί μέρος των καθηκόντων τους.
- Η Ελληνική γλώσσα παύει να είναι υποχρεωτική για τη διδασκαλία και τα συγγράμματα!