Φέτος κλείνουν 40 χρόνια από το Μάη του ’68, που ξαναθύμισε σε χιλιάδες ανθρώπους, αλλά και στην ίδια την Αριστερά ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει. Στις μάχες που έχει να δώσει σήμερα η νεολαία ενάντια στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις σε παιδεία και εργασία, τα διδάγματα από την προηγούμενη επαναστατική έκρηξη είναι πολύτιμα. Πολύτιμα για τους νέους αγωνιστές, για την Αριστερά, για όσους θέτουν ως στόχο την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού.
Ο Μάης δεν ήταν απλά τα πολλά και ωραία συνθήματα, αλλά κυρίως τα συνθήματα που μπόρεσαν να γίνουν πραγματικότητα. Το «εμείς είμαστε η δύναμη» είναι αυτό που σήμερα τρομάζει ακόμα τους «από πάνω» όταν θυμούνται τον Μάη. Ο Μάης έδειξε την τρομερή δύναμη που απελευθερώνεται όταν βγαίνουν στο προσκήνιο οι μάζες. Τα ποτάμια των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων είναι αυτά που τότε αλλά και τώρα έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν νόμους, να ρίξουν κυβερνήσεις, να σαρώσουν τα πάντα.
Η Αριστερά οφείλει να εμπιστευτεί αυτή τη δύναμη, να πιστέψει ότι ο νεοφιλελευθερισμός σήμερα μπορεί να τσακιστεί στους δρόμους, από τους εργαζόμενους και τη νεολαία, δηλαδή από τους πολλούς, και να στηρίξει με όλες τις δυνάμεις της τους αγώνες τους.
Επίσης αυτό που χρειάζεται να κρατήσουμε από τον Μάη, είναι η δύναμη που μπορεί να αποκτήσει ένας νεολαιίστικος, φοιτητικός αγώνας, όταν ενώνεται στους δρόμους με την εργατική τάξη. Δε θυμόμαστε τον Μάη μόνο για τις φοιτητικές καταλήψεις του, ούτε μόνο για τη νύχτα των οδοφραγμάτων, αλλά για τα 10 εκατομμύρια απεργούς που συγκλόνισαν τη Γαλλία.
Η κινητοποίηση της εργατικής τάξης ήταν η βάση για τον τεράστιο αντίχτυπο του Μάη του ‘68, παρ’ όλο που δεν τα κατάφερε τελικά, να αναδειχτεί η «φαντασία στην εξουσία». Αυτή η διαδικασία όμως δεν έγινε αυτόματα. Εκείνες τις μέρες, το πιο πρωτοπόρο κομμάτι των φοιτητών, δηλαδή η επαναστατική Αριστερά, προσπαθούσε να απευθυνθεί στους εργαζόμενους, και να συνδεθεί μαζί τους, έτσι ώστε να περάσει ο αγώνας από τα αδύναμα χέρια των φοιτητών στα δυνατά των εργατών, όπως έλεγε και ένα σύνθημα του Μάη. Ο πυροδοτικός ρόλος του φοιτητικού κινήματος του τότε, μας θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το πώς εξελίχθηκε το δικό μας εκπαιδευτικό κίνημα τα δύο τελευταία χρόνια.
Η νεολαία το προηγούμενο διάστημα αμφισβήτησε την πολιτική τους και έδειξε ότι είναι πρωταγωνιστής στις αντιστάσεις που αναπτύσσονται.
Το έδειξαν πέρυσι οι φοιτητές με τις καταλήψεις διαρκείας τους, όταν συγκρούονταν με την κυβέρνηση και τα ΜΑΤ και κατάφεραν να μην περάσει η αναθεώρηση του άρθρου 16.
Το δείχνουν συνέχεια τα 2 τελευταία χρόνια οι μαθητές με τις καταλήψεις τους, προσπαθώντας να συγκροτήσουν ένα κίνημα κόντρα σε όλους. Έδειξαν ότι αρνούνται να δεχτούν ότι πρέπει να ξεκινούν τα φροντιστήρια από το δημοτικό, ότι πρέπει οι οικογένειές τους να πληρώνουν 400 ευρώ το μήνα για φροντιστήρια, και ότι πρέπει να εξετάζονται συνεχώς.
Το απέδειξε ξανά η νεολαία πρόσφατα, με την εντυπωσιακή συμμετοχή της στην απεργιακή διαδήλωση στις 12 Δεκέμβρη, τόσο με τα οργανωμένα μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων, όσο και με την συμμετοχή χιλιάδων νέων εργαζόμενων, των 500, των 600 και των 700 ευρώ.
Όλα δείχνουν ότι η νεολαία παίζει καθοριστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Αυτή η δυναμική αποτυπώνεται και στα γκάλοπ, που δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγάλη απήχηση στη νεολαία.
Το επόμενο διάστημα πολλά θα κριθούν από το πόσο θα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να συνδεθεί πραγματικά με αυτές τις δυνάμεις, στην κατεύθυνση της ανατροπής του νεοφιλελευθερισμού. Η σχέση με τη νεολαία δεν μπορεί να είναι επιφανειακή. Δεν πρέπει να εξαντλείται στα νέα πρόσωπα, στα ωραία συνθήματα ή σε ένα νέο life style. Το σύνθημα «να ανατρέψουμε το τοπίο» πρέπει να γίνει πράξη.
Το πρώτο καθήκον της Αριστεράς είναι να πρωτοστατήσει στους αγώνες της νεολαίας. Στα σχολεία, στις σχολές, τα σωματεία, οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, και της Αριστερής Ενότητας όχι απλά να στηρίζουν έναν αγώνα, αλλά να τον ξεκινούν, να είναι πρωτοπορία.
Με την Αριστερά της ανατροπής
Δεν αρκεί μόνο η ύπαρξη ενός δυνατού φοιτητικού κινήματος που θα λειτουργεί σαν πυροδότης, χρειάζεται αυτές οι δυνάμεις να οργανώνουν τον κοινό αγώνα των φοιτητών με τους εργαζόμενους, να οργανώνουν τη συμμετοχή των φοιτητών στις εργατικές κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα σήμερα που το απεργιακό δελτίο βρίσκεται στο κόκκινο.
Στους χώρους πρέπει να είμαστε δύναμη ανατροπής και για τα συγκεκριμένα αιτήματα που αφορούν τη νεολαία. Στις σχολές για παράδειγμα, να μην περάσει τίποτα από το νόμο-πλαίσιο και τον Εσωτερικό Κανονισμό. Οι γενικές συνελεύσεις, οι καταλήψεις, οι απεργίες και οι διαδηλώσεις ήταν και θα είναι τα πιο δυνατά όπλα για να κερδίσουμε αυτές τις μάχες.
Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ιδέες έχουν μεγάλη σημασία. Χρειάζεται βάθεμα της πολιτικής συζήτησης, για το πώς κερδίζει σήμερα ένας αγώνας, αλλά και για το όραμά μας. Οι ιδέες της Αριστεράς πρέπει να ξαναγίνουν κυρίαρχες μέσα στη νεολαία. Η συζήτηση που έγινε στο τριήμερο του ΣΥΡΙΖΑ για την Οκτωβριανή Επανάσταση ήταν πολύτιμη, αλλά χρειαζόταν μεγαλύτερη συμμετοχή της νεολαίας. Με ευκαιρία τα 40 χρόνια από το Μάη του ’68, να οργανώσουμε συζητήσεις στους νεολαιίστικους χώρους, αλλά και κεντρικά.
Στις μάχες που έχουμε μπροστά μας, η πολιτική της Αριστεράς θα είναι καθοριστική για τις εξελίξεις. Ο δρόμος της ανατροπής και της ρήξης, είναι ο μόνος που μπορεί να δικαιώσει τους αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων, που δίνουν τις μάχες τους στο δρόμο, αμφισβητώντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, το σύστημά τους. Σας καλούμε να δώσουμε αυτές τις μάχες μαζί, στον επαναστατικό δρόμο του Μάη.
Κατερίνα Σεργίδου, ΦΛΣ Αθήνας