ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ
34 χρόνια έχουν περάσει, από τη μεγαλειώδη εξέγερση του πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του 73, από τότε που οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι έδειξαν τη δύναμη τους και ανέτρεψαν τη χούντα. Σήμερα όσο και αν το σύστημα προσπαθεί να μας κάνει να ξεχάσουμε την εξέγερση, όσο και αν μας προβάλλει τον νεοφιλελευθερισμό σαν τον μόνο ρεαλιστικό δρόμο, ξέρουμε πως οι εξεγέρσεις δεν μόνο έργο του παρελθόντος, αλλά και του παρόντος.
Γιατί το πολυτεχνείο δεν είναι μια επετειακή γιορτή. Δεν είναι καιρός για μνημόσυνα.
Τα μαθήματα του Νοέμβρη, μας διδάσκουν πολλά, για το πώς θα δώσουμε τη μάχη, ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, σήμερα, στα πανεπιστήμια και στην κοινωνία. Άλλωστε η κυβέρνηση της Ν.Δ, όπως και οι προηγούμενες προσπαθούν να πάρουν πίσω όλα τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις που κέρδισαν οι εργαζόμενοι και η νεολαία την περίοδο της μεταπολίτευσης.
Το πιο βασικό ιστορικό μάθημα του Πολυτεχνείου, είναι ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει όταν οι μάζες γίνονται πρωταγωνιστές, ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις, όταν όλα μοιάζουν παγωμένα και ακίνητα. Η εξέγερση έγινε κόντρα σε όλες τις φωνές, ακόμα και της αριστεράς, που τότε έψαχνε πιο ρεαλιστικούς δρόμους και μίλαγε για «συντεταγμένη υποχώρηση» γιατί
«οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες». Στο δίλημμα εξέγερση η υποχώρηση η επαναστατική αριστερά, αν και μειοψηφία κέρδισε, γιατί απάντησε εξέγερση. Έδωσε έτσι τη δυνατότητα στο λαό να ξεχυθεί στους δρόμους και να γράψει μια από τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού κινήματος.
Στο ίδιο δίλημμα έχουμε να απαντήσουμε και σήμερα. Η πραγματική αντιπολίτευση βρίσκεται στους δρόμους. Το προηγούμενο διάστημα ήταν οι φοιτητές, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, που έδειξαν τη δύναμη τους και αποδυνάμωσαν την κυβέρνηση. Η δύναμη μας φάνηκε πέρσι όταν το κίνημα μας κατάφερε να τινάξει την αναθεώρηση του άρθρου 16 στον αέρα. Όταν για 12 μήνες βρισκόταν στο δρόμο, κόντρα στο ρεαλισμό, όσων πίστευαν ότι πρώτα πρέπει να αλλάξουν οι συσχετισμοί(εκλογικά) και μετά να παλέψουμε, ή όσων πίστευαν ότι οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί. Αυτές τις μέρες αντιπολίτευση στην κυβέρνηση είναι οι μαθητές που με τις καταλήψεις τους, δείχνουν το δρόμο σε όλους μας.
Το δεύτερο μεγάλο συμπέρασμα, είναι πως η εξέγερση του πολυτεχνείου δεν ήταν απλά φοιτητική, αλλά μια εξέγερση, όλου του λαού. Το φοιτητικό κίνημα ήταν ο καταλύτης. Η πλατιά συμμετοχή της εργατικής τάξης, όμως έδωσε άλλη δυναμική στον αγώνα. Η πρώτη εργατική συνέλευση μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου, το κάλεσμα σε γενική απεργία, η απεύθυνση στα γιαπιά και στους εργατικούς χώρους, ήταν η πολιτική που ακολούθησε η επαναστατική αριστερά, για να γενικευτεί ο αγώνας των φοιτητών. Την ίδια στιγμή που άλλοι προσπαθούσαν να κρατήσουν τον αγώνα σε καθαρά φοιτητικό επίπεδο.
Ο κοινός αγώνας φοιτητών-εργαζομένων είναι που μπορεί να οδηγήσει στη νίκη, έτσι γίνεται πάντα, από το πολυτεχνείο και το Μάη του 68 μέχρι τις μέρες μας. Αυτό ήταν και το μεγάλο μάθημα του περσινού νικηφόρου κινήματος. Το κάλεσμα σε γενική απεργία, ήταν το πιο προωθημένο και αναγκαίο αίτημα. Η συμπαράσταση της κοινωνίας ήταν η δύναμη μας.
Ο δρόμος του Νοέμβρη έχει να μας διδάξει ακόμα, πως η κίνηση των μαζών μπορεί να ξεπεράσει τους αρχικούς της , στόχους και να φτάσει πολύ μακριά. Ο λαός ξεκινώντας να παλεύει ενάντια στη χούντα, έφτασε να αμφισβητήσει συνολικά το σύστημα που τη γέννησε. Όσο και αν κάποιοι προσπάθησαν να σβήσουν συνθήματα, όπως «επανάσταση λαέ», αυτά έμειναν στην ιστορία. Το δίλημμα δεν ήταν Καραμανλής η τανκς. Η επιστροφή στην ομαλότητα και στον κοινοβουλευτικό δρόμο, που έφεραν τον Καραμανλή στην κυβέρνηση , μπορούσε να αποφευχθεί αν κυριαρχούσε το όραμα για μια άλλη κοινωνία.
Σήμερα 90 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση που έδειξε ότι ο κόσμος μπορεί να πάρει στα χέρια του την εξουσία, το όραμα αυτό είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Σήμερα δεν έχουμε κανένα λόγο να περιμένουμε τις λύσεις από το κοινοβούλιο, και τις επόμενες εκλογές, αλλά να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας.
Σήμερα οι από πάνω μας προκαλούν να ανατρέψουμε την πολιτική τους.
Η κυβέρνηση Καραμανλή προσπαθεί να ιδιωτικοποιήσει την παιδεία, και να καταργήσει το στοιχειώδες δικαίωμα μας στη γνώση. Η δημόσια και δωρεάν παιδεία πιέζεται υπό το βάρος της υποχρηματοδότησης και των συμφερόντων των επιχειρήσεων. Η κυβέρνηση προσπαθεί να καταργήσει το άσυλο και τις ελευθερίες που κερδίθηκαν από το φοιτητικό κίνημα την περίοδο της μεταπολίτευσης. Τα λαϊκά εισοδήματα εξανεμίζονται από την ακρίβεια, ο νέος προϋπολογισμός πετσοκόβει τις κοινωνικές παροχές, το ασφαλιστικό σύστημα που ετοιμάζουν κάνει την κοινωνική ασφάλιση όνειρο απατηλό. Τα λεφτά που μας λένε πως δεν υπάρχουν βρίσκονται στα απίστευτα κέρδη που συγκεντρώνουν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, η εκκλησία , πηγαίνουν σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς και πυρίμαχες στολές για τα ΜΑΤ.
Οι δημοκρατικές ελευθερίες περιστέλλονται και η ελευθερία έχει νόημα μόνο για τις εξορμήσεις των ιμπεριαλιστών, για τους μηχανισμούς καταστολής, για τους καταπατητές και τους εμπρηστές δασών.
Για όλους αυτούς τους λόγους το μήνυμα του Νοέμβρη είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.
Σήμερα το σύνθημα ψωμί –παιδεία –ελευθερία πρέπει και μπορεί να δικαιωθεί.
Ενάντια στην νεοφιλελεύθερη επίθεση των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών πρέπει να αντιτάξουμε τις δικές μας διεκδικήσεις μας : αυξήσεις στους μισθούς ενάντια στην ακρίβεια, σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων, φορολογία στους πλούσιους για να μπορούμε να έχουμε κοινωνικές δαπάνες στην παιδεία, την υγεία και το ασφαλιστικό.
Μπορούμε να τους σταματήσουμε
Οι δυνατότητες υπάρχουν. Τα περισσότερα σχολεία βρίσκονται ακόμα σε κατάληψη, τα πανεπιστήμια μας σε αναβρασμό, στους δήμους, τη ΔΕΗ, την Ολυμπιακή οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν μεγάλες προκλήσεις και βρίσκονται σε κίνηση, παρ’ όλο που τα συνδικάτα αρκούνται στο να οργανώσουν την καθιερωμένη 24ωρη απεργία και μάλιστα καθυστερημένα. Η εμπιστοσύνη στη δύναμη του κόσμου, οι μαζικοί αγώνες, η κλιμάκωση, ο συντονισμός, το κοινό μέτωπο φοιτητών-εργαζομένων είναι το βασικό καθήκον της εποχής μας, για να ανατρέψουμε τα σχέδια τους, είναι ο επαναστατικός δρόμος του Νοέμβρη που έχουμε να ακολουθήσουμε, για τα πολυτεχνεία της εποχής μας.
Όσο γι αυτούς που μας λένε πως η γενιά του Πολυτεχνείου δεν υπάρχει πια, εμείς απαντάμε πως η γενιά αυτή συνεχίζει και ανανεώνεται. Είμαστε εμείς, οι καταληψίες, η γενιά του άρθρου 16, οι «ταραξίες», είμαστε εμείς που μπορούμε να ανατρέψουμε τα σχέδια τους και που μαζί με όλους τους εργαζόμενους μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο...